Polonez, jako polski taniec narodowy należy do jednego z wielu elementów, które mogą zaświadczyć o naszym narodowym dziedzictwie. Tańce narodowe są ściśle związane z kulturą danego narodu, są reprezentatywnym nośnikiem jego tradycji, historii i, nierzadko, charakteru. Ponadto jednoczą społeczność, są powodem dumy, budują poczucie przynależności. Mnogość tańców świata daje nam tę różnorodność, która uwrażliwia na inne formy ekspresji, wzbudza ciekawość i chęć poznania obcych kultur, uczy tolerancji. Poznawanie tańców narodowych otwiera nasze oczy, umysły i serca na piękno otaczającego nas świata. Ale – co ważne – to poznawanie dziedzictwa kulturowego świata warto zacząć od poznania tego, co nam najbliższe.
Z okazji obchodów Dnia Niepodległości w klasach młodszych przypomniałyśmy uczniom o naszych tańcach narodowych w ramach akcji – Przerwa z nutą patriotyczną. To była okazja, by przybliżyć uczniom ten temat i być może go trochę odczarować. “Para za parą, kółeczko, czwórkami do przodu, tunel” – tych kilka wykonanych figur z układu tanecznego poloneza pozwoliło przybliżyć się naszym uczniom do czasów naszego wspaniałego wieszcza Adama Mickiewicza, który w “Panu Tadeuszu” przedstawił piękny, niezwykle barwny opis poloneza, który jest symbolem optymizmu, pojednania oraz nadziei na przyszłość. Oprócz tańca, w naszych salach rozbrzmiewały pieśni patriotyczne, które towarzyszyły żołnierzom na polach bitew, dodawały Polakom otuchy w trudnych chwilach. Pieśni patriotyczne tworzyli anonimowi autorzy i wielcy poeci. Kiedyś zagrzewały do walki, dziś patriotyczna nuta jest kolejnym sposobem na naukę historii Polski.
